Zakład

PS_20160228150414

Snop światła latarki polizał mój policzek. Zaropiałym okiem dostrzegłem nad sobą czapkę, puchową kurtkę i długi szal okutany wokół szyi. Wysunąłem przed siebie dłoń, by uchronić oczy przed ślepotą i rozpoznałem starszą córkę. Spojrzałem na budzik, ledwo minęła piąta.

– Śpisz? – zapytała teatralnym szeptem.

– Nie, co ty, tak sobie tylko tutaj leżę – zdobyłem się na niskich lotów sarkazm. – Co ty wyprawiasz? Wiesz, która jest godzina? – moja aneksja świata zewnętrznego przyspieszyła, ciśnienie wzbierało, a puls nadrabiał spoczynkowe zaległości.

– Piąta, chyba wygram zakład – rozpromieniała. – Założyłam się z koleżanką, że dziś będę pierwsza w szkole, więc się powoli zbieram – doprecyzowała.

Krzysztof Varga miał rację pisząc w „Trocinach”, że gdyby zabijanie dzieci było bezkarne, większość nie obchodziłaby piątych urodzin. Miałem ochotę wystartować do niej i udusić wprawnym ruchem seryjnego mordercy, choć w duszeniu własnych dzieci nie miałem jeszcze okazji popaść w rutynę (cudze w myślach duszę regularnie).

– Czyś ty zwariowała? Spać, ale to już! – poleciłem zgrzytając zębami, bo mam taki feler, że jak mnie ktoś obudzi nad ranem, to pozamiatane, już nie zasnę, bez względu na to, ile godzin spałem.

– Nooo tato, bo przegram – posmutniała.

– O co się założyłaś?

– O to, że przegrany następnego dnia wstaje o czwartej…

Potrzebowałem chwili, by ogarnąć złożoność zagadnienia i podjąć decyzję, której nie będę żałował.

– To ściemnisz, że byłaś o piątej, ale woźny nie podjął tematu i wróciłaś do domu, a teraz spać, natychmiast! – powtórzyłem, choć nie lubię tego robić, jednak ze względu na elementarne zaniedbania wychowawcze czynię to po wielokroć.

– Czyli wolno kłamać?

Szach-mat. To nie było na moją głowę, przynajmniej o tej porze, więc dalekim od delikatności szturchnięciem wezwałem leżące obok posiłki. W końcu to nie tylko moje dziecko.

Posiłki usiadły, przetarły oczy, ale wyraz twarzy zdradzał niezmącenie jakąkolwiek świadomością. Bądźmy szczerzy, kontakt małżonki z rzeczywistością nie był nawet umowny.

– Co jest? – zapytała spoglądając na budzik.

– Tata powiedział, że można kłamać – podsumowała sprawę w swoim stylu córa.

– Ej, ale teraz? Serio? Lekcje wychowawcze o świcie? Doszczętnie was pogięło? I czemu ty jesteś w kurtce? –  irytowała się Aga.

– Powiedz matce, bo ja nie daję rady – czułem, że dłużej nie zdzierżę, więc udałem się na poranną mikcję.

Mniej więcej w połowie pęcherza usłyszałem komendę ślubnej „a rób co chcesz”. Oczywiście tylko ktoś z ograniczoną poczytalnością dostrzega w tym sformułowaniu zielone światło.

Anka dostrzegła…

Przez kolejną godzinę ciurkała wodą, brzdąkała naczyniami, siorbała nosem i w ogóle zmagała się z życiem, by wyruszyć coś około siódmej.

– I jak zakład? Byłaś pierwsza? – zapytałem zaraz po jej powrocie ze szkoły.

– Trochę.

– Rozwiń – rozsiadłem się wygodnie w fotelu.

Okazało się, że była zmiana planu i szliśmy na jedenastą czterdzieści, a koleżanka jest chora i w ogóle nie przyszła…

I jest w tej historii budująca rzecz. Być może dziedziczka nie zasili szeregów osób, które nigdy nie miały okazji spotkać się z własnym honorem. Mogła przecież ściemnić, że była już o piątej, ale nie posłuchała rady ojca i zagrała fair.

Duma!

 

Nie bądź żyła, podziel się tym wpisem ze znajomymi!

    About Przemo

    Przemo – będąc pacholęciem bał się, że pająki wciągną go za obraz. Teraz boi się tylko ludzi, którzy nie mają wątpliwości. Raczej indywidualista niż gracz zespołowy. Jeśli już musi śpiewać w chórze, to wybiera partie solowe. Perfekcjonista, wegetarianin, libertarianin, półmaratończyk z ambicjami na więcej. Podobno choleryk. Kocha kino bez popcornu i literaturę faktu. Nieznośnie kreśli po książkach. Ceni sobie muzykę nieoczywistą. Ubóstwia sok pomidorowy, zapach farby drukarskiej i wysokie obcasy u kobiet. Specjalizuje się w przebijaniu balonów napełnionych patosem. Bardzo miły, toleruje nawet gluten i laktozę.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *